Hoekstraat

Op 1 januari 2016 was het afgelopen. Toen vertrokken, dankzij een verordening van de gemeente Groningen, alle prostituees uit de Hoekstraat. Het bestemmingsplan was hiertoe gewijzigd en vergunningen werden niet verlengd.

Ik woon in de Hoekstraat en mis het sfeertje. De rode verlichting brandde het hele jaar, en in december oogde dat extra feestelijk. In sommige panden werd de feestelijkheid zelfs nog opgevoerd door knipperende verlichting en het dragen van kerstmutsen.

Ik mis het. De meeste publieke vrouwen kenden mij als buurtbewoner en groetten vriendelijk. De nieuwelingen tikten tegen het raam in de hoop op klandizie, maar na een paar dagen kreeg ik ook van hen een groet.

De Hoekstraat was de veiligste straat van Groningen. Het was er zodanig publiek dat niemand het in zijn hoofd haalde iets te doen dat niet door de beugel kon (sociale controle!). Achter de ramen met gesloten gordijnen gebeurden zaken die God verboden heeft, maar op straat gedroegen de mannen zich het liefst zo onopvallend mogelijk. Ooit stond mijn tas met waardevolle spullen een uur op straat (vergeten mee te nemen in mijn auto). Toen ik terugkwam stond dezelfde tas keurig op me te wachten.

Mijn buurtgenoten maken zich zorgen. Zij vragen zich af of de bordeeltjes, die lang leeg hebben gestaan en nu worden verbouwd, gekocht zullen worden door huisjesmelkers en verhuurd aan studenten. Sommigen beschouwen studentenvolk als schorriemorrie dat niet studeert en tot in de vroege uurtjes feestviert en drinkt. Zij zien liever dat de panden bestemd worden voor gezinnen met kinderen en kleinschalige bedrijvigheid. Dat zou goed zijn voor de buurt.

Kleinschalige bedrijvigheid, dat is de mooie naam voor prostitutie. Van mij mag de rode verlichting weer gaan branden.

volgende
vorige

Over MOSje.iS

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*